عضویت
موسسه به شما کمک میکند با دوستان زندگی خود همیشه در ارتباط باشید.

10 حقیقت شگفت‌انگیز در مورد منظومه شمسی ما

در این مقاله به ذکر 10 واقعیت غیر منتظره و جذاب در مورد منظومه شمسی )خورشید و سیارات) که شما احتمالا در مورد آنها اطلاعاتی ندارید، می‌پردازیم:
شاید مدل پلی استایرنی منظومه شمسی را در مدرسه ابتدایی می‌ساختید به یاد داشته باشید؟ منظومه شمسی ما حتی از آن نیز خنک‌تر می‌باشد.! به احتمال زیاد، از وجود این 10 نکته ‌ای که ذکر می‌شود، اطلاع نداشته باشید.
داغترین سیاره به خورشید نزدیکتر نمی‌باشد.
پلوتو کوچکتر از ایالات متحده است.
جورج لوکاس در زمینه‌های مربوط به سیارک‌ها چیز زیادی نمی‌داند.
شما می توانید با استفاده از آب به عنوان ماگما، آتشفشان بسازید.
لبه منظومه شمسی 1000 برابر دورتر از پلوتو است.
تقریبا همه چیز بر روی زمین یک عنصر نادر است.
سنگ‌های مریخی بر روی زمین وجود دارند. (و ما آنها را به زمین به ارمغان نیاوردیم).
مشتری دارای بزرگترین اقیانوس نسبت به هر سیاره‌ای می‌باشد.
حتی اجرام کوچک نیز می‌توانند قمر داشته باشند.
ما در داخل خورشید زندگی می‌کنیم.


تصویر مفهومی از چشم انداز فاصله منظومه شمسی. نوار مقیاس واحد نجومی می‌باشد، هر فاصله تعیین شده 1 AU، 10 برابر فاصله های قبلی است. یک AU فاصله خورشید به زمین است، که حدود 93 میلیون مایل یا 150 میلیون کیلومتر است. ویجر 1 ناسا، دوردست ترین فضاپیمای بشری، حدود 125 AU قرا ردارد. تصویر NASA / JPL-Caltech

1. داغترین سیاره به خورشید نزدیک نیست. بسیاری از مردم می‌دانند که عطارد نزدیک‌ترین سیاره به خورشید می‌باشد، که کمی کمتر از نصف فاصله زمین است. این یک راز نیست، بنابراین، چرا ما فرض کنیم که عطارد داغترین سیاره است. ما می دانیم که زهره، دومین سیاره دور از خورشید می‌باشد (به طور متوسط 30 میلیون مایل دورتر از خورشید از عطارد). فرض طبیعی است دورتر بودن این است که آن باید خنک تر باشد. اما این فرض می تواند خطرناک باشد. برای در نظر گرفتن عملی، عطارد جو ندارد، هیچ ابزار کمکی برای حفظ گرمای خورشید ندارد. زهره، از سوی دیگر، توسط یک جو به طور غیرمنتظره‌ای ضخیم پوشانده شده است (حدود 100 برابر ضخیم تر از زمین). این به خودی خود به طور معمول برای جلوگیری از فرار انرژی خورشید به فضا و در نتیجه بالا بردن درجه حرارت کلی این سیاره کافی می‌باشد. اما علاوه بر ضخامت اتمسفر، تقریبا به طور کامل از دی اکسید کربن (یک گاز گلخانه ای قوی) تشکیل شده است. دی اکسید کربن آزادانه اجازه می دهد تا انرژی خورشیدی وارد آن شود، اما به مراتب کمتر شفاف می‌باشد و با اشعه با طول موج بلند خارج شده از سطح گرم می شود. بنابراین با افزایش درجه حرارت، دما به سطح بسیار بالاتر از آنچه انتظار می رود، می‌رسد و آن را داغترین سیاره می‌نماید. در واقع به طور متوسط درجه حرارت ونوس حدود 875 درجه فارنهایت می‌باشد، که به اندازه کافی داغ می‌باشد که باعث ذوب شدن قلع و سرب شود. حداکثر درجه حرارت در عطارد، این سیاره نزدیک به خورشید، حدود 800 درجه فارنهایت می‌باشد. علاوه بر این، کمبود جو باعث می‌شود دمای سطح عطارد به صدها درجه متفاوت برسد، در حالی که گوشته ضخیم دی اکسید کربن را نگه می دارد که باعث می‌شود درجه حرارت سطح زهره در هر نقطه بر روی این سیاره و یا هر زمان از روز یا شب ثابت بماند!


New Horizons captured this image of Pluto on July 25, 2015, when the spacecraft was 280,000 miles (450,000 km) from the planet. Image via NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute.

2. پلوتو کوچکتر از ایالات متحده است. بیشترین فاصله سراسرایالات متحده نزدیک به 2900 مایل (از شمال کالیفرنیا به مین) است. توسط بهترین برآوردهای فعلی، پلوتو بیش از 1400 مایل وسعت دارد (کمتر از نیمی از عرض آمریکا). بدیهی است اندازه آن بسیار کوچکتر از هر سیاره بزرگ دیگری باشد، شاید این امر این سوال را که چرا چند سال پیش آن از سیاره کامل تنزل مقام کرده و در حال حاضر به عنوان "سیاره کوتوله" شناخته می‌شود.
3. جورج لوکاس چیز زیادی در زمینه سیارکها نمی‌داند. در بسیاری از فیلم های علمی تخیلی، فضاپیماها اغلب توسط سیارکهای مزاحم به خطر می‌افتند. در واقع، تنها کمربند سیارکی که ما می‌شناسیم بین مریخ و مشتری قرار دارد، و اگر چه دهها هزار سیارک (شاید بیشتر) در آن وجود دارد، آنها به طور گسترده‌ای دور هستند و احتمال برخورد با یکی از آنها خیلی کم می‌باشد. در واقع، فضاپیما باید به عمد و با دقت به سمت سیارک هدایت شود. با توجه به شیوه خلقت آنها، بسیار بعید است که تا به حال فضاپیمایی با انبوه سیارک و یا بستر آن در اعماق فضا روبرو شوند.
4. شما می توانید با استفاده از آب به عنوان ماگما آتشفشان درست کنید. با ذکر کلمه آتشفشان همه بلافاصله فکر می‌کنند از کوه سنت هلن، کوه وزوویو، و یا شاید دهانه گدازه‌ای مانوالوا در هاوایی صحبت میکنید. آتشفشان‌ها نیاز به سنگ مذاب دارند که به آن گدازه می گویند (یا "ماگما" زمانی که هنوز زیرزمین هستند)، درست است؟ نه واقعا. شکلهای آتشفشانی زمانی بوجود می‌آیند که یک مخزن زیرزمینی گرم، مواد معدنی مایع و یا فوران گاز بر روی سطح یک سیاره یا دیگر شکل‌های نجومی غیر ستاره‌ای اتفاق بیفتد. ترکیب دقیق مواد معدنی می تواند تا حد زیادی متفاوت باشد. بر روی زمین، معمولترین آن گدازه (یا ماگما) می‌باشد که دارای سیلیکون، آهن، منیزیم، سدیم، و یک میزبان از مواد معدنی پیچیده است. آتشفشان‌های ماه مشتری آیو به نظر می رسد بیشتر از گوگرد و دی اکسید گوگرد تشکیل شده است. اما می توان ساده تر از آن را نیز پیدا کرد. در قمر انسلادوس زحل، در نپتون قمر تریتون، و.. نیروی محرکه یخ، H20 خوب قدیمی یخ زده وجود دارد! آب گسترش می یابد، هنگامی که متوقف می شود، فشارهای زیادی بر آن وارد می‌شود، فقط به عنوان آتشفشان "عادی" بر روی زمین می‌آید. زمانی که یخ فوران می‌کند، "یخ فشان" تشکیل شده است. بنابراین آتشفشان می تواند بر روی آب همانند سنگ مذاب ایجاد شوند. به هر حال، در مقیاس نسبتا کوچک فوران آب بر روی زمین به نام آبفشان وجود دارد. این فورانها در تماس آب با یک مخزن گرم ماگما بوجود آمده است.


Artist concept of water volcano on Enceladus. Via NASA/ David Seal.

5. لبه منظومه شمسی 1000 برابر دورتر از پلوتو است. شما هنوز هم ممکن است فکر کنید منظومه شمسی به خارج از مدار سیاره کوتوله پلوتون دوست داشتنی گسترده شده است. امروزه ما حتی پلوتون را به عنوان یک سیاره کامل در نظر نمی‌گیریم، اما تصور آن هنوز باقی مانده است. امروزه اشیاء متعدد در مدار خورشید کشف شده‌اند که به طور قابل ملاحظه‌ای دورتر از پلوتون می‌باشد. این‌ها "اشیاء فرانپتونی" (TNOs)، و یا "اشیاء کمربند کوییپر" (اجرام کمربند کوییپر) می باشد. اجرام کمربند کوییپر، تصور می شود که به 50 یا 60 واحد نجومی (AU، فاصله متوسط زمین از خورشید) گسترده شده است. بخش حتی دورتر منظومه شمسی، بزرگ اما شکننده ابر اورت، ممکن است به 50000 واحد نجومی از خورشید گسترش داشته باشد، و یا حدود یک و نیم سال نوری - بیش از یک هزار برابر دورتر از پلوتون باشد.
6. تقریبا همه چیز بر روی زمین یک عنصر نادر است. ترکیب عناصر سیاره زمین عمدتا از آهن، اکسیژن، سیلیکون، منیزیم، گوگرد، نیکل، کلسیم، سدیم، و آلومینیوم می‌باشد. در حالی که چنین عناصری در سراسر جهان تشخیص داده شده است، آنها تنها عناصر، با فراوانی بسیار بیشتر از هیدروژن و هلیوم را تحت الشعاع قرار داده‌اند. بنابراین زمین، در بیشتر قسمتها، از عناصر نادر تشکیل شده است. ابری که از آن زمین تشکیل شده است دارای مقادیر فراوانی از هیدروژن و هلیوم بود، که به علت سبک بودن گازها، آنها توسط گرمای خورشید دورتر رانده شدند تا زمین امروزی شکل بگیرد.
7. سنگ مریخی بر روی زمین وجود دارد (و ما آنها را به اینجا به ارمغان نیاوردیم). تجزیه و تحلیل شیمیایی شهاب سنگ موجود در قطب جنوب، صحرای آفریقا و بعضی مناطق مختلف نشان می‌دهد که آنها از مریخ سرچشمه گرفته‌اند. برای مثال، برخی حاوی کپسول‌های گاز هستند که از نظر شیمیایی با جو مریخ یکسان است. این شهاب سنگ ممکن است به دلیل برخورد شهاب سنگ بزرگتر و یا سیارکی که در مریخ منفجر شده و یا با فوران آتشفشانی از مریخ جدا شده، از آن دورشده و بعد از آن با زمین برخورد کرده باشد.
8. مشتری دارای بزرگترین اقیانوس نسبت به هر سیاره دیگر می‌باشد. با وجود چرخش در فضای سرد پنج بار دورتر از خورشید نسبت به زمین، در زمان تشکیل نسبت به سیاره ما؛ مشتری سطوح بسیار بالاتر هیدروژن و هلیوم را حفظ کرده است. در واقع، مشتری عمدتا از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. با توجه به جرم و ترکیب شیمیایی این سیاره، در این ابر سرد فشار به نقطه ای که هیدروژن باید به مایع تبدیل گردد افزایش یابد. در واقع باید یک اقیانوس سیاره‌ای عمیق از هیدروژن مایع وجود داشته باشد. مدل‌های کامپیوتری نشان می‌دهد که نه تنها این بزرگترین اقیانوس شناخته شده در منظومه شمسی است، بلکه آن در حدود 40000 کیلومتر عمق دارد.
9. اجرام کوچک نیز می توانند قمر داشته باشند. زمانی تصور می شد که تنها اشیاء بزرگ به عنوان سیاره می توانند ماهواره‌های طبیعی یا قمر داشته باشند. در واقع وجود قمر، یا توانایی یک سیاره به گرانش کنترل یک ماه در مدار، گاهی اوقات به عنوان بخشی از تعریف یک سیاره استفاده می شود. این به نظر نمی رسد معقول باشد که اجرام آسمانی کوچکتر جاذبه کافی برای داشتن یک قمر نداشته باشند. اما در سال 1993، فضاپیمای گالیله که از20 مایلی سیارک گسترده Ida می‌گذشت، قمر آن را کشف کرد. از آن زمان نزدیک 200 قمر کوچک کشف شده است که در حال چرخش به دور جرم خودشان هستند. در اینجا تعریف سیاره کمی پیچیده تر می‌شود.
10. ما در داخل خورشید زندگی می‌کنیم. به طور معمول دید ما از خورشید خیلی بزرگ است، توپ گرم نورانی که 93 میلیون مایل دورتر است. اما در واقع، جو بیرونی خورشید بسیار فراتر از سطح قابل مشاهده آن گسترش می‌یابد. مدار سیاره ما در این فضای شکننده قرار دارند و ما شواهدی از آن را مشاهده می‌کنیم زمانی که تندبادهای حاصله از باد خورشیدی تولید نورهای شمالی و جنوبی را می‌کنند. در واقع، ما قطعا "در داخل" خورشید زندگی می‌کنیم. اما اتمسفر خورشید در زمین ختم نمی‌شود. شفق در مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و حتی دورتر هم قابل مشاهده شده است. در واقع، فضای بیرونی خورشیدی، به نام "منظومه شمسی،" گسترشی حدود حداقل 100 A.U. دارد که نزدیک به 10 میلیارد مایل است. در واقع جو قطره اشک مانند خورشید به علت حرکت آن در فضا، با "دم" گسترده آن ده ها تا صدها میلیارد مایل در مسیر باد خورشیدی ادامه دارد.
منبع:
10 surprises about our solar system
By Larry Sessions in SPACE | April 5, 2017
http://earthsky.org/space/ten-things-you-may-not-k...
تمامی زمان ها +3.5 است. زمان اکنون 1:45 ب.ظ است.