عضویت
موسسه به شما کمک میکند با دوستان زندگی خود همیشه در ارتباط باشید.

چگونه می‌توانید کاوشگر‌های فضایی بین‌ستاره‌ای را درآسمان مشاهده کنید؟ (قسمت اول)

تاکنون، انسان‌ها پنج کاوشگر را به فضا فرستاده‌اند که فراتر از منظومه شمسی هستند: پایونیر 10 و 11، ویجر 1 و 2 و افق‌های نو. حال به عنوان یک تمرین و سرگرمی، در این مقاله می‌توانید مکان‌ این کاوشگرهای فضایی را در آسمان پیدا کنید.


تصویر هنری از ویجر 1 در فضای بین‌ستاره‌ای NASA-JPL

کاوشگر فضایی بین‌ستاره‌ای ویجر 2 ناسا، اخیرا از فضای بین‌ستاره‌ای عبور کرده و همچنین افق‌های نو، دومین ماموریت خود را از کمربندکویپر در 1 ژانویه انجام داد. بنابراین ما فکر کردیم زمان خوبی برای نگاه کردن به همه پنج فضاپیمای رباتیکی است که در حال حاضر در مسیرهای بین‌ستاره‌ای هستند - به این معنی که آنها از سرعت موردنیاز برای فرار از گرانش خورشید عبور کرده و در راه خود به سمت فضای بین ستارگان هستند. به طور خاص، ما فکر کردیم که ممکن است سرگرم کننده باشد تا ببینیم که چگونه ستاره‌شناسان در زمین می‌توانند این فضاپیماهای مشهور و دور از دسترس را ببینند. این امر ساده‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنید.

نمونه‌ای از آنچه ما در تلاش برای رسیدن به آن هستیم، یکی از سرگرمی‌های لذت‌بخش نجوم است که مکان‌های فرود آپولو را از طریق تلسکوپ‌های کوچک مشخص کنیم (https://www.skyandtelescope.com/observing/how-to-see-all-six-apollo-moon-landing- sites/). در حالی که بدیهی است که در واقع مراحل فرود ماژول ماه یا هر گونه مصنوعات دیگر، دقیقا مشخص و مشاهده کلی مناطق که در آن فرود انجام شده است، هنوز سرگرم کننده و رضایت‌بخش است.

به همین ترتیب، ستاره‌شناس آماتوری که سر نترس دارد، می‌تواند این ایده اساسی را به کار گیرد و آن را در مورد پنج کاوشگری که در مسیرهای بین‌ستاره‌ای هستند، نیز اجرا کند‌(ویجر 1 و 2، پایونیر 10 و 11 و افق‌های نو).
از دید ما، پایونیر و ویجر از سالی به سال دیگر بسیار زیاد حرکت نمی‌کنند، بنابراین ردیابی موقعیت اساسی آنها، یک مسئله به اندازه کافی ساده است. اگر شما تاکنون سیارکی را بر روی نقشه دنبال کرده‌اید، متوجه خواهید شد که ردیابی کاوشگرها هم کار مشابهی مثل آن است. بیایید به صورت جداگانه به راههای دستیابی به هر یک از این کاوشگرها نگاهی بیندازیم:

پایونیر 10
پایونیر 10 در سال 1972 پرتاب شد و اولین پروازش به سوی مشتری انجام داد. پایونیر 10 علاوه بر جمع‌آوری تصاویر فوق‌العاده‌ای از غول گازی، کشفیات کمربندهای تابشی، قمرها، میدان مغناطیسی و غیره را کشف کرد. اما هدف اصلی هر دو پایونیر 10 و 11 این بود که راه را برای ویجر و کاوشگرهای دیگر باز کند. بعدها، پایونیر 10 اشعه‌های کیهانی و ویژگی‌های دیگر خورشیدی را اندازه گیری کرد.



پایونیر10 دیگر کار نمی‌کند و آخرین ارسال رادیویی خود را در سال 2003 برقرار کرد. در حال حاضر در حدود 11 میلیارد مایلی زمین است و از نظر ما، در صورت فلکی ثور واقع شده است. پیدا کردن موقعیت تقریبی پایونیر 10 یک کار ساده و آسان است، زیرا در نزدیکی ستاره درخشان بتای ثوری Elnathقرار دارد. برای پیدا کردن موقعیت پایونیر 10، کافی است که موقعیت خوشه ستاره‌ای پروین و ستاره الدبران آشنا را به دست آورید که ستارۀ درخشان صورت فلکی ثور است. این دو شکل مثلثی با ستاره درخشان بتای ثوری تشکیل می‌دهند. پایونیر10 جایی در نزدیکی جنوب غربی Elnath است.

موقعیت پایونیر 10 از دسامبر 2018،
Right ascension: 5h, 13m, 35s
Declination: 26°, 02', 25''


Sky & Telescope


پایونیر 11
پایونیر 11، دوقلوی یکسان پایونیر 10، در سال 1973 پرتاب شد. به جای پرواز از یک سیاره مانند پایونیر 10، از جاذبه مشتری استفاده کرد تا سرعتش را افزایش دهد و خود را به زحل برساند. این کاوشگر در سال 1979 به این سیاره غول پیکر رسیده بود و این اولین باری است که سیاره را از محدوده نزدیک کشف می‌کرد. پایونیر 11 به عنوان پیشکسوتی برای آزمایش مفاهیم مورد استفاده در برنامه ویجر مورد استفاده قرار گرفت. این تصاویر و داده‌های علمی از دو غول گاز را شامل می‌شود، از جمله مناظر قطبی مشتری و کشف حلقه "F" زحل.

در سال 1995 ناسا با پایونیر 11 ارتباط برقرار کرد و اکنون حدود 15 میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارد. مکان فعلی پایونیر 11 را می‌توان در صورت فلکی سپر مدرن (قرن 17) یافت. پیدا کردن موقعیت دقیق ممکن است چالشی باشد چون سپر یک صورت فلکی ضعیف است. با این حال، راه‌حلی وجود دارد که به شما در یافتن این کاوشگر کمک می‌کند. اول، درخشان‌ترین ستاره در صورت فلکی سپر، آلفای سپر با قدر 3.8 را پیدا کنید. از آنجا، خود را به خوشه ستاره‌ای باز M26 برسانید؛ پایونیر 11 در بالای M26 قرار گرفته است. برای پیدا کردن خود صورت فلکی سپر، به شمال غرب قوس یا به جنوب غرب عقاب می‌توانید نگاهی بیندازید.

موقعیت پایونیر11، از دسامبر 2018،
Right ascension: 18h, 51m, 57s
Declination: –8°, 55', 27''


Sky & Telescope

ویجر 1
ویجر 1 در سال 1977 پرتاب شده است- بر اساس کاوشگر پایونیر اما با طراحی پیچیده‌تری ساخته شده است. کاوشگر در سال 1979 به بررسی مشتری و قمرهایش پرداخته و تصاویری فوق‌العاده‌ای از زحل در سال 1980 ارسال کرد. یکی از اولویت‌های اصلی ماموریت، تیتان قمر زحل بود؛ با این حال، این مشاهدات ویجر 1 در مسیری بالاتر از سطح کاوشگر قرار داشت و مانع از هرگونه کاوش بیشتر سیاره شد. اما در سال 1990، دوربینهای ویجر 1 آخرین بار برای گرفتن "پرتره خانوادگی" منظومه شمسی، از جمله نقطه معروف "آبی رنگ" از زمین در حدود 3.7 میلیارد مایلی اقدام کرد.

امروز، ویجر1 همچنان فعال است و بیش از چهار دهه پس از راه‌اندازی آن، هنوز هم اطلاعات علمی مفیدی را از فاصله بیش از 13 میلیارد مایلی انتقال می‌دهد. این کاوشگر از هلیوپوز - و میان ستاره‌ای - در سال 2012 عبور کرد. از نظر ناظر زمینی ویجر 1 در محوطه بالای "سر" صورت فلکی مارافسای یا حوا و فقط در زیر سر صورت فلکی هرکول نشسته قرار گرفته است. خوشبختانه شکارچیان کاوشگر، می‌توانند با استفاده از ستاره دوم صورت فلکی هرکول یا آلفای هرکول، درخشانترین ستاره در این صورت فلکی که دارای قدری در حدود 3 است. شاید از منظر شما ویجر 1 در یک قدمی نزدیکی ستاره آلفای مارافسای، درخشان‌ترین ستاره در صورت فلکی مارافسای دیده شود. پیدا کردن این دو ستاره آلفا به شما کمک می‌کند تا موقعیت ویجر 1 را پیدا کنید؛ کاوشگر در فاصله کوتاهی از جنوب ستاره آلفای هرکول واقع شده است.

موقعیت ویجر 1 از دسامبر 2018:
Right ascension: 17h, 13m, 3s
Declination: 11°, 58', 19''


Sky & Telescope
تمامی زمان ها +3.5 است. زمان اکنون 3:10 ب.ظ است.